باید خودم را ببرم خونه ! باید ببرم صورتش را بشویم… ببرم دراز بکشد… دلداریش بدهم ، که فکر نکند… بگویم نگران نباش ، میگذرد… باید خودم را ببرم بخوابد… “من” خسته است …!

قلبم شکسته غرورم له شده غمگینم اما خدایی دارم پس به زندگی امیدوارم زندگی باید کرد حتی بدون عشق

مهم نیست ڪه دیگر بآشـے یآ نه... مهم نیست ڪه دیگر دوسم دآشته بآشـے یآ نه مهم نیست ڪه دیگر مرآ به خآطر بیآورے یآ نه مهم نیست ڪه دیگر تورآ بآ دیگرے میبینم یآ نه مهم اینست ڪه زمآنے که تنهآ میشوے .... زمــآنـے ڪه دلت گرفت چگونه و با چه رویـے سر به آسماטּ بلند میڪنـے و میگویـے : خدآیا مـטּ ڪه گنآهـے نڪردم ... پس چه شد

ﻫﻤﯿﺸـــﻪ ﻧﻤــﯽ ﺷﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺯﺩ ﺑﻪ ﺑــﯽ





ﺧﯿـــﺎﻟــﯽ ﻭ ﮔﻔــــﺖ :





ﺗﻨﻬــــﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﻡ ؛ ﺗﻨﻬـــﺎ ﻣـــﯿﺮﻭﻡ ..                           .





ﯾﮏ ﻭﻗـــﺖ ﻫــﺎﯾــﯽ !





ﺷﺎﯾـــﺪ ﺣﺘـــﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺳﺎﻋﺘـــﯽ ﯾﺎ ﺩﻗﯿــﻘﻪ





ﺍﯼ ؛





ﮐﻢ ﻣــﯽ ﺁﻭﺭﯼ ...





ﺩﻝ ﻭﺍﻣﺎﻧـــﺪﻩ ﺍﺕ ﯾــﮏ ﻧﻔـــﺮ ﺭﺍ ﻣـــﯽ





ﺧﻮﺍﻫــﺪ ! ﮐـﻪ ﺩﺭ ﻧــﻬﺎﯾــﺖ ﺗــﻨـﻔـﺮ





ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺩﻭﺳﺘﺶ ﺩﺍﺭﯼ !!! ...

به عشق ایمان دارم حتی اگر آن را حس نکم

به خدا ایمان دارم حتی اگر سکوت کرده باشد

تا خدا هست جایی برای نا امیدی نیست